Realisten of dwazen?

Cover FB, Aspekt, Maarten Bakker, pdf
Uitgeverij Aspekt-2016

De inkt van ons beider pennen is nog maar amper droog, de cover van ‘Ik Frederic Brandnetel’ juist gereed, het binnenwerk nog in stille afwachting van verdere opmaak en wij verlangen alweer naar een volgend boek. Realisten of dwazen? Waar ik eerder nog eerst het gehele proces rondom ‘Verslikt in het leven’ afwerkte, dwaal ik nu in wezen doorlopend in drie zich opvolgende stadia. Net een roman uit, een volgende woordenbundeling in opmaak en alweder zoekend naar nieuw leven in een eerstkomend boek. Het realistische proces van een Mensch voor wie de overtuiging schrijver te zijn nomisch te noemen is of het pad een betoeterd persoon?

Al zou dit dwaas zijn, dwaas doen is soms ook heel aangenaam. Aliquando et insanire iucundum est. Neem nou het boek ‘Ik, Frederic Brandnetel’ als voorbeeld. In één van de hoofdstukken hebben de bewust gekozen woorden van de hoofdpersoon tijdens de lancering van zijn nieuwe en baanbrekende filosofische stelling iets banaals en onzinnigs in zich. Haast wel een vorm van omgekeerd realisme waarbij de ogenschijnlijk huisbakken en smakeloos samengestelde these juist onbekende en nieuwe data los zal weken uit de aanwezige wijsheren eer zij de daaropvolgende filosofische discussie starten. Als het ware een vermenging van ratio of rede met het irrationele systeem van het nadenken overlaten aan automatisme van het brein.

Citaat uit ‘Ik, Frederic Brandnetel’, Doornaert & Van der Leest, uitgeverij Aspekt-2016:

Het filosoferen over wat daaruit voortkomt behoort wel tot één van de meest goddelijke activiteiten die een mens zich op aarde kan voorstellen. ‘Elk bereikt doel is weer het begin van een nieuwe tocht, en zo tot in het oneindige.’ zei Schopenhauer niet voor niets. Wat die man de wereld in zijn tweeënzeventigjarige bestaan niet allemaal heeft nagelaten. Zijn erfenis is groots te noemen en het vitalisme waaraan hij de grondslag legde van een nimmer uitstervend kaliber.’ De aanwezige mannelijke wijsheren begrijpen feilloos waar Frederic heen wil, doch hun partners weifelen nog enigszins door zijn bestierend taalgebruik. ‘Laat ik vanavond diegene zijn die, teneinde het gelijk van Schopenhauer aan te tonen, de knuppel in het hoenderhok zal gooien. Sterker nog, in het konijnenhok! Als jonge filosoof heb ik geen torenhoge reputatie te verliezen. Nemen we als voorbeeld de argeloze aanname dat de dieren geen rechten zouden hebben. Ik verplaats mij met uw goedkeuring even naar het eerder genoemde konijnenhok. Daar leven de ram en de voedster in een vorm van relatieve vrijheid. Onze aanwezigheid speelt daarbij een even zo grote rol als geen rol.’

© Rolf van der Leest


‘Ik, Frederic Brandnetel’ is een psychologische thriller van het neoliteraire schrijversduo Doornaert & Van der Leest en verschijnt aan het begin van dit najaar bij uitgeverij Aspekt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s