R.I.P.

rip

Laatstleden dinsdag ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens grif door elkaar geschud. Al geruime tijd zwevend op een positieve flow, realiseerde ik dat zich op een gegeven moment toch ook wel weer een vorm van turbulentie zou moeten gaan aankondigen. Juist toen kwamen mijn ogen in aanraking met de dood van Joost Zwagerman. Het leek alsof mijn hersenen stoïcijns  de zintuigelijke prikkels van mijn zicht weigerden te accepteren. De berichten bleven via tal van media binnenstromen en ik voelde intense pijn, doch zonder emotie. Onthutst door de flegmatieke houding van mijn grijze massa probeerde ik met woorden deze stilstand te doorbreken en sprak mijn geest zo corrigerend toe.

‘Soms zijn de donkere spelonken van de geest zo kleurloos dat ze geen hoop meer toelaten. Rust in vrede, Joost,’ schreef ik als reactie op het bericht van NRC en de Volkskrant.

Op dat ogenblik, met de hogergenoemde  woorden doorbrak ik het status-quo waarin mijn brein leek te staan. Middels deze woorden spoorde ik mijn weerbarstige geest aan om het nemen van het leven door Joost te herkennen en om te zetten naar voor mij zo herkenbare beelden van uitzichtloze gedachten. Gelijk de snelheid van het licht formuleerde zich het inzicht en brak mijn water. Tranen stroomden en gelukzaligheid, herkenning, dankbaarheid, verdriet, besef en pijn vermengde zich op mijn wangen.

En juist daar, door de dood van Joost Zwagerman, een groot schrijver en inspirator, besefte ik mij de goddelijke kracht van eerdere interventies. Daar waar ik tijdens mijn zoektocht naar verlichting, steeds weer eindeloos energie pompte in het verraderlijke donker, egoïsme prevaleerde boven naastenliefde en uitzinnig danste op de puinhopen van mijn eigen slopende ondergang onderging ik wél de goddelijke interventies en herstelde! Ruw werd ik terug geslingerd naar oktober 2014, de maand waarin ik zonder enig benul van de waarde mijn sterkste gedicht schreef. In de stilte hoor je alles:

lang was ‘t stil en duister
gaf ik dromen weinig luister
leek hoop oneigenlijk klein

maar als kleurenloosheid is begraven
de geest gestopt met draven
spreekt de stilte van weleer

nu pijn als slechte smaak de mond verlaat
de dag in eindeloos licht verdwaalt
spoor ik met liefde nieuwe dromen aan

Het ga jou bijzonder tijdens je reis Joost, ook dit pad, hoe uitzichtloos het mag lijken, zal jou ergens naartoe leiden!

© Rolf van der Leest

Advertenties

One thought on “R.I.P.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s